In 2013 met opwinding en ook so bietjie senuweeagtig, het ek alles opgepak om die lewe as Karoo boervrou, saam met my man Daniël, aan te durf. Carnarvon het dadelik in my hart gekruip. Die natuur, die mense, die eenvoud en die kwaliteit van lewe.
Omdat ek vanaf Potchefstroom “ingevoer” is, het ek absoluut niks geweet van boervrou wees nie. Ek het toe besluit om by die VLV aan te sluit en tot vandag toe nog dink ek dis die beste besluit wat ek al geneem het! My mond het oopgehang oor al hierdie dinamiese boervrouens wie se hande vir niks verkeerd staan nie. Hulle het my geleer dat absoluut niks in hierdie wêreld onmoontlik is nie, en waar daar ’n wil is, is daar ’n weg! Ons vroue het saam deur die groot droogte gekom, en die samesyn en ondersteuning wat daar vir mekaar was het gesorg dat as ons by die huis kom ons ons trane kan afvee, kop oplig en ons mans ondersteun met nuwe moed en nuwe planne.
By elke vergadering leer ons iets nuuts. Mens stap daar uit met soveel inspirasie en is werklik waar net verryk – van inlê tot die nuutste arbeidswette. Wat die VLV so lekker en uniek maak is die feit dat daar soveel verskillende portefeuljes is. Die grootste fout wat daar gemaak word is om te dink dat VLV “outyds” is. Ek geniet dit om vrugte en groente in te lê! Dis so lekker om te weet die vrugte en groente op die plaas word verwerk en gebruik! Mens voel so trots as jy na jou eie botteltjie kwepers kyk en weet jy het dit self gekook. Die VLV boervroue het altyd raad. Hulle kan na jou konfyt kyk en dadelik sê wat jy volgende keer anders kan doen om dit nog beter te maak.
Een van my gunsteling vaardighede wat ek aangeleer het, is om te weef. Dit is so bevredigend om uit niks ’n dubble geweefde pennesakkie te maak! Nog ’n heerlike kompetisie was om ’n kunswerk van knope te maak. Waar in my lewe sou ek anders die vaardigheid aangeleer het?! In 2024 het ek die voorreg gehad om die VLV-konferensie by te woon wat aangebied was deur Williston se tak. Ek het my verkyk aan die kompetisie artikels. Ek kon nie glo wat ons boervrouens kan verrig nie. Op pad terug het ek besluit om vir my ’n naaldwerkmasjien te kry, want ek wil leer om ook sulke pragtige items maak! Ek het vir my ’n baie ou tweedehandse 1975 Elna naaldwerkmasjien gekoop. Ek wou net eers seker maak of ek wel van naaldwerk gaan hou. Vir die res van die jaar het ek elke Dinsdag naaldwerklasse geloop. Ek het geleer ’n mens vat nie kortpaaie nie. Daar is ’n regte manier om iets te doen en dis dit! Baie ambisieus
het ek my eerste naaldwerkkompetisie artikel gemaak. Dit was ’n koningingrootte laslappie kwilt. My kwilt is toe vanaf Konferensie deur na Kongres en ek het 6de plek behaal. As dit nie
vir die VLV was nie sou ek nooit my liefde en passie vir naaldwerk ontdek het nie. Ek het vir daardie jaar se kompetisie ’n somersrok vir ’n dame gestik sowel as ’n voorskootjie vir my kleuterdogtertjie, Elize.
Dis nou twee jaar later en ek het my eie naaldwerk-hersteldienste oopgemaak – Marie’s Magic Stitches. Ek het nou al soveel kliënte se klere reggemaak en dit verskaf vir my baie plesier! My slagspreuk is “Spreading joy with every stitch” want ek glo daaraan dat ek met my naaldwerk, lewens kan aanraak. Ek is dankbaar vir die VLV, en om deel te kan wees van so ’n groot en wonderlike groep dinamiese vroue. Ek sien uit na wat ek die res van my lewe nog gaan leer en ek doen ’n beroep op alle jongvrouens om by die VLV aan te sluit. Kom vind jou inspirasie by die VLV, waar jy vaardighede aanleer en vriendinne van oud en jonk maak!